Gdy przyczyna trudności w mówieniu leży w pracy mózgu, mówimy o afazji lub dysfazji. Wyjaśniam, czym się różnią, jak je rozpoznać i na czym polega terapia neurologopedyczna.
Spis treści
Czym są afazja i dysfazja?
Afazja to utrata lub zaburzenie już wykształconej mowy na skutek uszkodzenia mózgu (na przykład po urazie lub chorobie). Dysfazja (nazywana też afazją rozwojową lub SLI) to zaburzenie rozwoju mowy o podłożu neurologicznym, w którym mowa od początku rozwija się nieprawidłowo mimo prawidłowego słuchu i rozwoju intelektualnego. Diagnozę i terapię prowadzę w ramach terapii afazji i dysfazji.
Jak się objawiają?
- wyraźne trudności z rozumieniem mowy lub z jej tworzeniem,
- ubogie słownictwo i trudność z budowaniem zdań,
- przekręcanie i mylenie wyrazów, trudność z odnalezieniem słowa,
- duża różnica między tym, co dziecko rozumie, a tym, co potrafi powiedzieć,
- rozwój mowy wyraźnie odbiegający od norm mimo stymulacji.
Ponieważ objawy bywają podobne do opóźnionego rozwoju mowy, kluczowa jest rzetelna diagnoza różnicowa.
Na czym polega terapia neurologopedyczna?
Terapia jest długofalowa i ściśle indywidualna. Obejmuje budowanie rozumienia i mowy czynnej, rozwijanie słownictwa i struktur zdaniowych, wspieranie pamięci i uwagi słuchowej oraz, w razie potrzeby, alternatywne sposoby komunikacji. Ważna jest współpraca z rodziną oraz często z innymi specjalistami (neurolog, psycholog). Wczesne rozpoczęcie terapii daje najlepsze rokowania.
Najczęściej zadawane pytania
Czym różni się dysfazja od zwykłego opóźnienia mowy?
Czy afazja dotyczy tylko dorosłych?
Jakie są rokowania?
