Specyficzne trudności w nauce czytania i pisania to nie lenistwo ani brak zdolności. Wyjaśniam, czym różnią się dysleksja, dysgrafia i dysortografia oraz jak wspierać dziecko.
Spis treści
Czym się różnią te pojęcia?
- Dysleksja – trudności w czytaniu: wolne tempo, przekręcanie i mylenie liter, kłopoty ze zrozumieniem czytanego tekstu.
- Dysgrafia – trudności z poziomem graficznym pisma: pismo nieczytelne, nierówne, wolne, męczące dla dziecka.
- Dysortografia – trudności z poprawną pisownią mimo znajomości zasad: liczne błędy ortograficzne i literowe.
Te trudności często współwystępują i określa się je wspólnie jako specyficzne trudności w uczeniu się.
Wczesne sygnały ostrzegawcze
Na ryzyko dysleksji mogą wskazywać już w przedszkolu: opóźniony rozwój mowy, trudności z rymowaniem i wyodrębnianiem głosek, mylenie strony lewej i prawej, słaba pamięć sekwencyjna (dni tygodnia, wierszyki) oraz niechęć do rysowania. Warto wtedy pomyśleć o treningu dla dzieci z ryzykiem dysleksji.
Jak wspierać dziecko?
Podstawą jest terapia pedagogiczna dopasowana do profilu trudności, a w domu regularne, krótkie ćwiczenia oraz cierpliwość i docenianie wysiłku, a nie tylko efektu. Bardzo pomaga też wsparcie funkcji leżących u podstaw nauki, takich jak pamięć i koncentracja.
Najczęściej zadawane pytania
Kiedy można zdiagnozować dysleksję?
Czy z dysleksji się wyrasta?
Czy dysleksja oznacza niższą inteligencję?
